De Pretfee vertelt.

Vandaag ga ik voor het eerst voorlezen, op een verjaardagsfeestje. 11 jongens en meisjes verzamelen ongeduldig op grote kussens. Met een toverhoed op mijn hoofd en een heksenverhaal onder de arm, kruip ik tussen hen. "De uil vloog hoog boven het bos..."

Een nieuw bed.

Stella slaapt in een nieuw bed. Een bed zonder spijlen. Een bed zonder begrenzing. Dus zonder verplichting om er in te blijven liggen. Benieuwd hoe ze daar vanacht op zal reageren. We hebben even geoefend voor het slapengaan. "Gewoon uit je bed stappen, op het potje gaan zitten, en dan terug je bedje in, Stella." Bij Emma is die overgang niet zo vlot gegaan. Tot voor kort, riep ze iedereen wakker telkens ze moest plassen. Ze vond het eng om alleen uit haar bed te komen. Hopelijk is Stella wat flinker. Nu het spijlenbed op zolder ligt, heb ik ook een paar andere babyspullen ingepakt. De verschoontafel uit elkaar gevezen. Er een "grote-meisjeskamer" van gemaakt. Stella is superfier. Ik heb een krop in m'n keel.

Sara.

Stella heeft poppen. Emma heeft ook een paar poppen. Poppen van stof, poppen van plastiek, poppen met kleren, poppen zonder armen. Poppen met blonde krullen, poppen met wollen staartjes. Ze worden allemaal Sara genoemd.

Gevonden.

Emma heeft het moeilijk met het feit dat Stella nu ook naar school gaat. Juf Ilse vertelde me dit vandaag, na school. Ik dacht dat het te maken had met de periode (vorige week) dat ze ziek geweest is. En ze wat extra zorg van mij gekregen had. Ik wist eigenlijk niet wat ik ervan moest denken. Ik vond het raar dat Emma zo "uit haar doen" was. Maar als ik er even over nadenk, merk ik inderdaad dat Emma een aantal handelingen van Stella overneemt om extra aandacht te krijgen. Zoals terug op een potje willen plassen. Hetzelfde taalgebruik...en dan heel veel zeuren. Niet zozeer omdat Stella veel zeurt. Dan wel om simpelweg meer aandacht van mij op te eisen. Liever meer negatieve aandacht, dan wat minder positieve. Vreemde kronkel in dat kinderhoofdje. Stella krijgt inderdaad wat meer positieve reacties van mij, omdat ze net droog is, net de kleuterschool gestart is... en ik haar gerust wil stellen, een veilig gevoel wil geven over al die nieuwe dingen die op haar afkomen. Naar mijn gevoel ging dat niet ten koste van Emma. Ik heb niet beseft dat Emma evenzeer mijn positieve stimulans moet krijgen, want nu haar zus groter wordt, moet ook Emma gerustgesteld worden over de dingen die op haar afkomen. Ik vind het fantastisch dat Emma elke dag wat zelfstandiger wordt en mijn handelingen begint te kopiëren. Het is belangrijk dat ik de meisjes positieve signalen geef wanneer ze zichzelf zijn. Mijn twee pareltjes.

Een vraag.

Waarom is het dat dingen je soms in de schoot geworpen worden op een verkeerd moment? Of is dat dan geen verkeerd moment? Is het net wat je nodig hebt...op dat moment?

Scherpe tong.

Volgens betrouwbare bron zou het in een ander gezin juist hetzelfde aan toe gaan. Het idee verzacht de pijn een beetje, maar het neemt niet weg dat ik nu met snijdende pijn in het hart achter m'n computer gekropen ben. Ik weet niet goed waar ze het vandaan haalt. School of vrienden? Teveel televisie, de liedjes van K3? Alleszins, Emma houdt er een scherpe tong op na. Sinds een week ongeveer, verweert ze zich met een arrogante taal. Als iets niet naar haar zin is, spuwt ze woorden als "goh...mamaa, nu ben ik het beu", of " seeeg, dit is wel mijn boterham hé en ik wil er nu choco op doen". Helemaal niet van haar gewoonte. Ik sta perplex toe te kijken, hoe een kind van 4,5 jaar haar eisen oplegt. Waar haalt ze het in godsnaam om zulke taal te gebruiken? Ik praat met haar en leg haar uit dat de dingen niet steeds kunnen gaan zoals zij dat wil. Ze dringt aan. Wordt boos...zaagt. En dan komt die hartverscheurende zin. "Ik wil mijn papa". En ja, ik weet wel dat het bij andere gezinnen ook gebeurt. Als kinderen hun zin niet krijgen bij de ene ouder, vragen ze naar de andere. Wij zijn al een tijdje een nieuw samengesteld gezin, en die woorden roepen helaas telkens weer een schuldgevoel op. Voor haar is het de laatste uithaal naar mijn hart, om haar zin te krijgen. Ik geef niet toe en dwing mezelf om op een redelijke en volwassen manier te reageren. Praten, uitleggen, vragen,.. Maar éénmaal alleen moet ik even snikken. *zucht*

Cowboys and bunnies.

Another Friday night well spent.
Zoete zakjes, deel 3.

Een glimlach.

De 2de week van't jaar was lang. Zieke kindjes, moeilijke ochtenden en te korte nachten, drukker op 't werk, veel in mijn hoofd en té weinig op mijn blog. Maar het weekend is alweer in zicht. En dan glimlach ik. 48 uurtjes om te genieten.

Mirakelland.

Door onvoorziene omstandigheden ben ik vandaag thuis. Enigszins in mijn sas, want de meisjes zijn ook thuis en ik heb een beetje tijd om te knutselen. Vorige week bestelde ik weer originele stoffen om een nieuwe reeks "zoete zakjes" te maken. Ik wacht vol spanning op de komst van de postbode. Hij draagt ook een boek in zijn tas. "Mirakelland". Het eerste boek dat ik gekozen heb om voor te lezen als "Pretfee". Misschien knutsel ik wel een voorleeshoed vandaag.

Verlof.

20 dagen verlof. Dat is toch om mee te lachen. Gisteren legde ik de laatste hand aan de jaarplanning voor 2009. Een uitgedokterd schema van weekends, werkdagen, feestdagen en schoolvakanties. Ik heb er serieus aan gepuzzeld. Alles bij elkaar heb je een ruime 75 dagen nodig om zélf je kind te kunnen opvangen tijdens de schoolvakanties. Geen pedagogische studiedagen en gebeurlijke "brug"dagen meegeteld. Als werknemer heb ik recht op 22 dagen. Niet echt evenredig dus. Als je kind ziek is, moet je de opvang bij elkaar zien te sprokkelen, zodat je niet nog extra dagen van je verlof moet afsnoepen. Dat valt niet altijd mee. Ik ben niet het type om naar het Ziekenfonds te bellen om te vragen of iemand op mijn zieke dochter wil passen. Mamie is eigelijk de enige optie. Ik ben haar altijd dankbaar voor de flexibiliteit die ze toont. Hoe lossen anderen dit op? Het maakt me zenuwachtig.

Een week voorbij.

De eerste schoolweek is voorbij. En het went snel. Ook voor Stella. Hoewel ze 's morgens niet enthousiast is over ons vertrek richting De Paddestoel, is ze wel vol van de leuke tijd die ze er beleeft. Ik wen aan de deugnieten die ik om 15u.20 mee naar huis neem. Het zijn er vier in totaal. Na ons vieruurtje schilderen we samen, spelen we buiten, lees ik een verhaal voor... kortom we maken pret. Ik wen minder aan werken op woensdag. Geen tijd om boodschappen te doen of het huis wat te kuisen, zoals ik op woensdag gewoon was. Geen namiddag met de meisjes, geen bezoekje aan bobonne...de meisjes vinden het wel spijtig. Ik ook. Maar er komen andere dingen in de plaats.

Eerste schooldag.

Ik was heel het weekend zenuwachtig. We hebben een heleboel voorbereidingen getroffen samen. Nieuwe boekentas van haar peter, nieuwe kleren in de solden, nieuwe brooddoos onder de kerstboom... nieuwe routine...dus ook nieuwe kalender. En vandaag was het zover. Stella's eerste schooldag. Ze keek er zo naar uit. Vanochtend nog dansend in de verse sneeuwvlokken. Met een glimlach waar mijn hart van brak. We hebben haar tot aan de deur van het klasje begeleid en aarzelend stapte ze haar nieuwe omgeving binnen. Veel kindjes. Veel speelgoed. Stella greep al snel naar een puzzel. *zucht* Het loopt goed. Even later moest ik afscheid nemen. Ik vertrouwde haar klamme handje aan de juf toe. Het mocht niet baten. Ze bleef achter...met tranen...waar mijn hart van brak.