Chocolade en een tut.

Zondag gaan we op visite, bij Sint & Piet. Ze logeren, voor de korte periode dat ze in't land zijn, in een gezellig huisje, in Hove. Ja, echt, in onze gemeente. De meisjes zijn uiteraard erg nieuwsgierig. Op weg naar school vanmorgen, speculeerden we over hoe dat huisje er vanbinnen uit zou zien. Ik stelde de vraag of alles misschien van chocolade gemaakt zou zijn? Dan zou Stella ook wel in zo'n huisje willen wonen. Maar ze zei: "Ah nee he mama, want dan zou de Sint altijd buikpijn krijgen." Stella kijkt bijzonder uit naar zondag, omdat ze haar tutje gaat afgeven aan Sinterklaas. Ze is super fier en heeft al verschillende keren voor gedaan hoe ze dat tutje plechtig aan de Goed-Heilig-Man zal afgeven. Emma staat vooral scherp qua kadootjes vragen. Ze knipte overvloedig roze en glitter uit de speelgoedfolders. Stella enkel de afbeeldingen van chocolade ventjes. Ik kijk ook uit naar zondag. Want Johan zei dat wij ook een brief aan de Sint mogen afgeven...

Morgen ben ik jarig.

Mijn gezicht draagt de herinnering aan 34 lentes. Ik kan dat niet alle dagen appreciëren. Maar de jaren maken me wel verdraagzamer. ;-)

Kniebel knabbel knuisje.

Vanmiddag legde ik de laatste hand aan het Peperkoekenhuisje. Lollies, groot en klein. Koekjes gekleurd en gestipt. Ik ben erg tevreden met het resultaat. Volgende week laat ik jullie de versie met voornaam zien ;-)

Zo dochter, zo mama.

Stella weent. Enigszins hartverscheurend, maar voornamelijk "fake". Ze is niet tevreden over de manier waarop gereageerd wordt. Stella kiest voor de dramatische aanpak: een vreemd hikkende, luide snik overladen met krokodillentranen. Ik zou me moeten herkennen in Stella. Naar het schijnt reageer ik op dezelfde manier, wanneer ik me verongelijkt of onbegrepen voel. Al ruil ik de krokodillen in voor een ezel...

Smurrie.

Toen de meisjes thuis kwamen gisteren, zijn we haast meteen beginnen knutselen... we maakten een dikke brij van lijm en krantensnippers. Ik was verwonderd hoe Emma me stap voor stap kon uitleggen hoe we papier-maché moeten maken. Juf Ilse had het ooit voorgedaan in de klas, merkte ze op. We hebben alle drie genoten van de smurrie die aan onze handen bleef plakken. Vanmorgen beschilderden de meisjes samen met Johan de papieren potjes, of zijn het nu vaasjes, of huisjes, of doosjes, of...

Back.

Ze zijn al vier dagen van huis...
maar over een paar uur kan ik ze weer volop knuffelen en kussen!

Mijn droom.

Vorig jaar schreef ik 2 korte teksten over Emma en Stella. Grappige anecdotes in eenvoudige zinnen. Hun dagelijkse belevingen in een nieuw samengesteld gezin. Mijn droom was om ze op de Boekenbeurs 2009 te zien liggen, in de vorm van 2 kleuterboekjes. Het begin van een herkenbare/  interactieve / educatieve reeks. Ik hou van de Boekenbeurs. Elk jaar opnieuw bezoek ik Antwerp Expo om er rond te dolen tussen fictie en non-fictie. Hoewel ik voornamelijk kinderboeken (voor)lees, geniet ik van de verscheidenheid aan kleurrijke prentenboeken, fantasierijke illustraties en geheimzinnige achterflap-teksten. Vanmorgen werd ik teleurgesteld wakker. Misschien is het de melancholie en passend herfstweer van Allerheiligen. Droog en kil. Maar ik besefte dat geen van beide woordenbundels op de Boekenbeurs van 2009 liggen. Enkele uitgeverijen hebben me bedankt voor het versturen van het manuscript, anderen moedigden me aan collega- uitgeverijen aan te spreken voor de uitwerking van mijn idee... maar niemand hapte toe. De letters staan nog steeds netjes opgeslaan op mijn laptop. Het idee blijft voorlopig een droom. Ook deze editie van de Boekenbeurs zal niet aan mij voorbijgaan. Ik neem de meisjes mee. Vorig jaar mochten ze zelf en paar boeken uitkiezen. Dit jaar gaan we, met z'n vieren, Kapitein Winokio bewonderen. Misschien komt mijn droom volgend jaar wel uit.