Een kip legt eieren, hé mama.
"Nee, mama!", zei Stella. 
Vanmiddag werden we uit het Paola Ziekenhuis ontslagen! Emma's zuurstofwaarde is hoog genoeg om thuis verder te recupereren. Ze heeft nog een tekening gemaakt voor alle verpleegsters en stapte met grote zwaai de automatische deur uit, huiswaarts. "Het was wel een beetje plezant, hoor mama. Maar ik vind het thuis toch veel leuker!" Wat een avontuur... Bedankt voor al jullie lieve en steunende berichtjes. x
Hier zit ik dan. Laptop op de schoot, in een donkere kamer. Emma slaapt net. Sinds zaterdag kamperen we in het Paola Kinderziekenhuis. Niets ernstig, in vergelijking met de andere patiëntjes op de gang. Ze liep een virale infectie op waardoor ze heel moeilijk kan ademen, zuurstof tekort heeft en buikkrampen ontwikkelt van het hoesten. Die flinke meid die vorige week haar brevet bijna haalde, is als een lappenpop. Bleek en slap. Een zuurstofbril en cortisone-pilletjes moeten haar terug te been helpen. De verpleegsters doen hun best. Ook ik leer hoe er om het uur "gepuft" moet worden... Wat ons bezig houdt zijn de getallen op het toestel dat naast haar bed staat. De hartslag en de zuurstofwaarde worden nauw in de gaten gehouden. Gemiddeld moet dit laatste tussen 95 en 100 zitten. Emma zakt vaak tot 87. Zodra ze een nachtje zonder extra zuurstof doorslaapt, mogen we naar huis. Ik hou jullie op de hoogte.
Het zwembad is gevuld met geroezemoes van spetterende kinderen, het brommende geluid van de springplank, gedobber en gelach. Maar ik hoor niets. Ik sta fier te kijken, aan de rand van het diepe bad, mijn hart bonzend in mijn borstkast. Emma trots aan de overkant, zonder drijfblokjes. Ze heeft "meester Antony" er zelf over aangesproken: "Mag ik nu zonder blokjes zwemmen, meester?" Wat een ommezwaai na de afgelopen weken van bang-zijn en gemis aan zelfvertrouwen. Mijn hele lichaam zwemt met haar mee, wanneer ze het bassin trotseert. Een overwinning op de peilloze plas. Het triomf in "kikker-open-toe"! Bravo Emma! Ik ben fier op je! Volgende week heb je je brevet op zak... en maak ik een toverhoed voor je, zoals beloofd!
Oogjes dicht en handjes open. Mijn vingertoppen tintellen. Ik scheur een dikke kartonnen verpakking genadeloos open en onthul de geur van een paperback. Niet zo maar een kadootje. Eentje met veel liefde gegeven. Het gaat over "coulis de tomates", "boeuf Bourgignon" en "sauce Parisienne"... De eerste zin zegt alles: "... dit is een boek voor koks zonder knecht, die onbekommerd om budget, heupomtrek, tijd, kindermaaltijden, of andere zaken die het plezier van het koken in de weg zouden kunnen staan, een heerlijke maaltijd willen bereiden." Ik sta te poppelen om het eerste recept uit te proberen uit "Mastering the Art of French Cooking", by Julia Child.
Afgelopen vrijdag was het zover... Ik bakte grote en kleine cupcakes tot 12u. 's nachts... voor Una.
