Stella's logica.

"Mama, ik schilder Johan in het paars,

want hij is verliefd op u."

Kijken mag.

Aankomen niet.

En dat vonden Emma en Stella on-be-grij-pe-lijk.

Ik ben bezig aan een peperkoekenhuisje voor een babytje dat binnenkort van het daglicht zal komen knabbelen. 

Kaarsjes en appeltaart.

Herfst betekent voor mij gezelligheid. 

Kaarsjes overal en huisgemaakte appeltaart.

recept:

150 g bloem

1 zakje bakpoeder

125 g gesmolten boter

2 geklutste eieren

110 g suiker

Zeef de bloem, bakpoeder en suiker. Maak een kuiltje in het bloemmengsel. Meng gesmolten boter en eieren. Alles goed roeren. Vet de bakvorm in en bestrooi het met bruine suiker. Leg daarop schijfjes appel. Giet daarop het deeg. 30 min. op 180 graden in de oven... en smullen!

Gezond zijn.

Ik ben er even uit geweest. Met klachten van felle pijn in mijn onderbuik en benen heb ik de afgelopen 6 dagen 3 bezoeken aan spoed, 2 echo's, een CTscan en 5 bloedonderzoeken achter de rug. Gisterenavond werd nog een spoedopname geadviseerd, maar na 4u. mocht ik alweer naar huis met de boodschap dat ik het thuis moest afwachten met hulp van flinke pijnstillers en ontstekingsremmers. Het is moeilijk te aanvaarden dat dokters je binnenstebuiten draaien maar geen duidelijke diagnose kunnen vastprikken. Het blijft bij een vage "het zal wel" de follikelcyste zijn, en resorptiepijn die ermee gepaard gaat. Mijn zintuigen staan op scherp. En luister naar mijn lichaam. Hopelijk is het waar, gaat het over een paar dagen voorbij...

Met alle doktersbezoeken en onderzoeken heb ik heel wat flexibiliteit gevraagd van mijn naaste omgeving. Ik heb ten allen tijde kunnen rekenen op hun steun en bereidwillige hulp. Ik vind dat van onschatbare waarde! Het is pas als je je ziek voelt dat je weer beseft hoe gelukkig je jezelf mag prijzen wanneer je gezond bent. 

Opruimen.

Af en toe krijg ik een bevlieging. Dan kijk ik rond en vind ik dat er opgeruimd moet worden. De meisjes schrikken als ik de manden een voor een ondersteboven draai. De vloer is bezaait met knuffels, plastieken potjes, kleurtjes,... Emma en Stella steken maar al te graag de handen uit de mouwen. We mikken op een vuilzak en 3 lege dozen. De eerste spullen krijgen gemakkelijk een plaats, maar na een tiental minuten zwakt het enthousiasme af. Eerder dan te sorteren, genieten ze volop van het weerzien van speelgoed dat diep verscholen zat in de rieten kelder. Erg leuk om zien. Een tip voor een regenachtige middag.

Alweer een "eerste keer".

Hove, de gemeente waar ik woon, wordt heraangelegd. Verschillende stukken van ons huis-school-huis-traject werden afgelopen dagen opengebroken. Tussen de vallende bladeren, zweven buizen en slingeren de armen van luide trucks in het straatbeeld. Auto's worden omgeleid via een naburig dorp. Fietsers slalommen tussen kegels en kruiwagens. Iedereen moet langs dezelfde weg. Iedereen schuift aan. Het is een soep. Ik stelde de meisjes voor, hen zoveel mogelijk per fiets op te pikken, na school. Dat betekent dat ze iedere dinsdag 15 min. in de nabewaking moeten blijven. Toen ik hen de verkeersperiekelen toelichtte, begrepen ze meteen de nood om de fiets als primair vervoersmiddel in te schakelen. Emma en Stella stemden in om een koekje en een sapje te drinken aan de tafels van de nabewaking. "Da's ok hoor mama", sprak Stella als een grote. "Ik ga naast Stella en Silke zitten, tot jij er bent." antwoordde Emma. Een zucht. Ik was fier en opgelucht dat mijn 2 flinke dochters geen probleem maakten van de nieuwe afspraak. Vannacht, echter, wekten Emma's tranen me uit mijn slaap. "Ik wil niet naar de nabewaking, mama." Ze had er misschien wel van gedroomd... Verdorie toch. Ik heb tot nu toe de nabewaking gemeden. Als kind was ik geen fan van naschoolse opvang. En ik had me voorgenomen mijn werkuren mogelijk zo te schikken dat ik de kids steeds van school kan ophalen. Vandaag vraag ik 15 min. respijt... mijn maag is onrustig. Over een paar uren zal ik aan de schoolpoort staan. Hopelijk is de wachttijd meegevallen.

Rokjes verzachten de pijn.

Kuisen, inkopen doen, strijken... Ik had veel plannen voor deze woensdag. Maar mijn hoofd- en nekpijn dachten daar anders over. Het enige wat de pijn kon verzachten bleek rokjes maken. Kwam dat effe goed uit ;-)

Geen soep.

Op het menu staat soep en een boterham met beleg naar keuze. Iedereen komt flink aan tafel zitten en slurpt van de paprikasoep. Stella begint met een halve boterham en een rolletje salami. (naast choco, haar lievelingskost) Alles verdwijnt met smaak. Haar lepel duikt de rode soep in. 2 keer. Vervolgens wordt ze afgeleid door de sappige verhalen die het avondmaal kleuren. Tussen de anecdotes en "hoe-was-school"-vragen, dansen de verse sneetjes in het rond. Een voor een geraken de buikjes gevuld. Behalve die van Stella. Haar soep staat koud te worden. Ze mokt. Keert haar rug naar de tafel en schuilt achter een dikke frons, waarmee ze duidelijk maakt dat ze niet meer wil eten. Als ik probeer te helpen, antwoordt Stella met een grom. Na een poosje, neen, een hele poos, ruim ik af. Ik ga in op Stella's vraag om van tafel te gaan. "Geen TV dan", zeg ik, met een tranendal tot gevolg. Wat is de gemiddelde tijd dat je bij je kind aan tafel blijft zitten wanneer het niet wil eten?

De "day after".

Al bij al hou ik er een positief gevoel aan over. Ik heb nieuwe contacten gelegd, veel lachende gezichten gezien en toch wel 15 offertes in de maak. Nu afwachten of ik die gezichten ook kan blij maken met persoonlijke zoete creaties.
De Baby beurs is achter de rug. Tijd om aan de herfstrokjes te beginnen. De eerste is voor een jarige...

Dag 2.

Jullie lieve reacties hebben me ontroerd. Ook Johan's steun heeft me de nodige duw in de rug gegeven. Daarom greep ik de dag met 2 handen vanmorgen en ben ik opnieuw naar de beurs gereden. En het was een leuke dag. Zo leuk dat ik jullie er graag van laat meegenieten. Bij deze geef ik 2 vrijkaarten weg voor de laatste dag van de BabyBoom beurs morgen. First in, first served. 

Mijn beleving.

Het is best wel moeilijk voor mij. Ik probeer goed te doen, voor iedereen, als het even kan. Dit weekend neem ik veel hooi op m'n vork. Dat lukt natuurlijk niet...altijd. Het is mijn eerste dag op de BabyBoom beurs. Ik heb er lang naar toe gewerkt. Ik heb er naar uitgekeken. Met de stille hoop veel nieuwe klanten te werven en Zoete Zakjes een stevige bries in te blazen. De dag begint goed.  Niet teveel zenuwen. Gewoon gezonde spanning. Tot ik tijdens het ontbijtmoment op de beurs, een kop koffie over mijn leuke rok mors. Stom. Ach, niet aan denken. Niemand ziet dat. 11u3o. 3 gemiste oproepen, terwijl ik aan de eerste geïnteresseerde mijn verhaal doe. School, Johan,... terugbeldienst... Stella is ziek. De drukte van de beurs beklemt me. Ik kan niet nadenken, maar bel terug met een aantal oplossingen in mijn hoofd. Ik naar huis? Johan Stella ophalen? Mamie bellen? Bobonne? Het is moeilijk om hen te bereiken. Moeilijker nog om fatsoenlijk met hen te praten doorheen het geroezemoes. Heen en weer sms’en, bellen, denken, zenuwachtig worden, oplossing zoeken, panikeren. Waarom nu? Waarom net als ik alles zo mooi heb uitgestippeld, iedereen en alles een plaats gegevens heb? Eigelijk gebeurt het telkens opnieuw. Als ik het voor mekaar heb, wordt het door elkaar geschud als een oorverdovend spelletje Boggle. Zucht. De oplossing meldt zich. Rust. Althans voor even. De middag sleept aan. De beurs beantwoordt niet aan de verwachting. Hoop op meer interactie morgen. Het blijft een “eerste keer”. 19u. Avondeten bij mamie. Iedereen is daar. Gewoonlijke spanning in de lucht. Stella is nog ziek. Emma wil bij mamie blijven slapen. Stella ook. Dan weer niet. Iedereen heeft gegeten. Iedereen is moe. De kinderen vragen mijn aandacht. We vertrekken naar huis. Johan blijft. Zonder veel woorden kruipen de meisjes hun bed in. De dag is voorbij. Morgen blijf ik thuis. De beurs roezemoest wel zonder De Pretmeloen.

201.

Dit is mijn 201ste blogpostje. Het wordt een kort. Om jullie te bedanken voor de steun en de hulp bij de voorbereiding van de beurs. Vanaf morgen gooi ik me voor de leeuwen van de Heizel... op de BabyBoom Beurs. 

Tot zondag.

Nieuwe lading.

Mahonie en confetti.

Het weekend had ik zo gepland, dat ik uitsluitend moest denken aan Zoete Zakjes maken. Van de 48u. die me geschonken waren, heb ik er uiteindelijk maar een 5-tal gebruikt om mijn creativiteit om te zetten in kleurrijke ontwerpjes. Voor de rest heb ik ramen gesapt. Een werkje dat we veel te lang hadden uitgesteld. En dat echt wel aan de orde was, gezien het nakende herfstweer... Het resultaat is mahonie op alle kozijnen, een beetje op mijn broek en onder mijn nagels. En een zenuw-moment op zondag rond 19u. Ik ben zenuwachtig voor de beurs, ja. Mijn eerste keer "en publique". De Pretmeloen moet het effect hebben van een ballon vol confetti die boven je hoofd wordt kapotgeprikt. Een speelse kers op de dagelijkse kost. Feel the pressure?