Verbinding.

Ik keek vanavond naar een stukje van "What women want", en het deed me stilstaan op het feit dat ik ook de ganse dag loop te denken. Niet hardop zeg wat er in me omgaat, maar mijn gedachten een hele dag de vrije loop laat in mijn hoofd. Het gaat er aan toe als op een drukke Egyptische markt. Met een piek tijdens de 10 min. voor ik in slaap val. De gedachten maken vaak vreemde kronkels en springen van de hak op de tak. Maar zo gaat dat nu eenmaal daarbinnen. Mocht op zulke momenten mijn spraakorgaan kunnen vertalen wat het hoort, zouden er heel wat misverstanden de wereld uitgeholpen worden. Maar gewoon even uitspreken wat je denkt en voelt. Zonder een ander tegen de borst te stoten uiteraard... het is een kunst. De kunst van het communiceren. Een begrip dat ik de afgelopen jaren heb leren appreciëren. Ik heb leren appreciëren wat communicatie is met woorden, en zonder. In Van Dale wordt het o.a. omschreven als 'verbinding'. Dat is wat je nodig hebt. Een verbinding tussen 2 mensen, maakt het mogelijk om te communiceren. Want tenslotte kan niemand echt gedachten lezen... ook al lijkt dat soms wel zo. De kunst is om je gevoel in woorden te vertalen en te zeggen wat je denkt, aan een ander. De verbondenheid die je op dat moment kan voelen... is fantastisch.

Waterratten.

In de Provence kruipt de temperatuur al vroeg naar 30 graden. Daarom verkoelen we ons meerdere keren per dag in het zwembad. Gewapend met zwembandjes en factor 50, plonzen de meisjes erop los. Emma wordt aangemoedigd om armen en benen synchroon te laten bewegen en zo vooruit te komen. Haar bewegingen stuwen haar tot bij een drijvende hand. Ze leert snel, en geniet met volle teugen van de nieuwe ervaringen die het water haar laat beleven. Voor ze het water uitstapt, kijkt ze tevreden rond naar het water dat ze heeft getemt. Ze straalt. Stella woelt geanimeerd. Ook zij heeft de smaak te pakken. We pletsen, spetsen en plodderen dat het een lieve lust is. Even later kijkt ze vertederd naar het water dat haar omringt en slaat haar armen eromheen om het een knuffel te geven. Zachtjes knikt ze haar hoofd naar links, maakt haar oor nat en zegt: " Het water is mijn dikste vriend, mama."

Gisteren, vandaag en morgen.

Vandaag werd Emma 5. Gisteren is Esmé geboren. Vandaag vlogen we naar Frankrijk. Gisteren legden we de laatste (verf)hand aan onze badkamer. Vandaag zitten we in het bloedhete Seillans. Gisteren hagelde het nog op ons dakraam. Morgen staat er niets op het programma. Misschien wat zwemmen, zonnen en zwemmen. Vandaag helaas geen kabeltje bij de hand om jullie van de mooie foto's te laten genieten. Misschien morgen...

Puree met een ijsschep.

Meestal kwamen we terug van de kust. Dan fluisterden mijn zus en ik wat op de achterbank. Wie zou het vragen? Met aarzeling in de stem en een buik vol spanning, schoof ik dan temidden de 2 voorste zetels, en vroeg aan mijn mama: "Gaan we naar de Colmar?" Waarna ik braaf op de achterbank verdween. Als ik er aan terugdenk, speelt die scène zich af in mijn hoofd, als een reclamespotje uit de jaren '80. Soms bracht het antwoord teleurstelling, maar in mijn herinnering meestal vol-au-vent met 2 bollen puree. (want in die tijd schepten ze aardappelen als ijsbollen in je bord) Na een gezellig baby-bezoek, sloegen wij vanavond ook uitrit "Colmar" in. Het concept blijft een trouw publiek bekoren. Het interieur is niet veranderd. Het dessertenbuffet evenmin. Ik heb pintjes getapt. De meisjes hebben de eetzaal rondgerend. En het personeel keek goedkeurend toe. Dat is pas vakantie ;-) 

Kort.

Ik kreeg dinsdag 2 dikke omslagen uit Amerika. Een levering van Fabricworm. Het meeste is voor de bestelling doopsuiker die ik aan het maken ben. Een paar stofjes koos ik uit voor mezelf. Vanmiddag nam ik tijd om nog snel wat rokjes te maken voor we op vakantie vertrekken. Emma vond het de moeite om een foto te nemen van het resultaat. ;-)

Nog 6 uurtjes.

Ik heb structureel te weinig verlofdagen. Wat voor de "grote vakantie" steeds een hels gepuzzel betekent. Het geeft een fantastisch gevoel te weten dat je familie hebt die je uit de nood kan helpen. Gisteren een knutseldag bij bobonne. Daarnet kwam Natalie de meisjes oppikken om op zwier te gaan... Emma en Stella hebben dolle pret. Vandaag is mijn laatste werkdag. Over een paar uur begint ook voor mij de vakantie. 19 dagen lang zal ik mijn hoofd op "holiday-modus" zetten, en genieten. Tot 2 augustus zal ik mijn tijd met de kids volop smaken. Spelen, ramen schuren, naar Frankrijk vliegen, bbq'en... Let the fun begin.

No sugar.

En plots kwam de ingeving. Als klaarde de bewolkte lucht uit om me het antwoord in't gezicht te doen schijnen... Ik ben moe omdat ik teveel suiker eet. Een tijdje geleden zette ik mezelf op een proteïnedieet. Geen brood, pasta, aardappelen of rijst. Veel groenten. Vlees en vis mocht ook. Ik verloor wat kilo's maar werd vooral verrast door de hoeveelheid energie die ik ervoor in de plaats kreeg. Door het zonnige weer en de vakantiestemming neigde ik afgelopen week naar overconsumptie. Het teveel aan suikers heeft me snel aan energie doen inboeten. Dus vanaf morgen ga ik terug wat meer opletten en geef ik vermoeidheid de bons. :-)

Opgeruimd staat netjes.

Ik denk dat het geleden is van de babykamer, dat ik nog zoveel heb opgeruimd en ingericht in een kamer. Tevreden keek ik vanochtend nog eens met grote ogen de kinderkamer in. Ik heb de laatste dagen veel geknutseld en nog meer opgeruimd. Uit de roze muur groeiden 3 gevleugelde kapstokjes. Enkele kunstwerksjes, van de handen van Emma en Stella, heb ik vereeuwigd in eenvoudige kaders. Oranje matjes verwelkomen iedere voetstap. Verse lakens en bijpassend nachtlampje... Er hangt een heerlijke sfeer in de meisjeskamer. Ik ben benieuwd naar hun reactie.

Prik.

Ik heb deze week op verschillende blogs kunnen zien hoe je een foto-prikbord maakt. Zie hier mijn kleurrijk resultaat ;-)

Fantasie.

Emma: "Hey Alexander, kom eens kijken." (wijst naar iets op de grond) 

Alexander: "Ja, Emma. Wat is dat?"

Emma: "Ik weet niet." (zakt door haar knieën) 

Emma: "Dat is een hele kleine dode schildpad."

Alexander: "Ja! Ik ken dat."

Emma: "Mama, kom eens kijken. Hier ligt een dode schildpad."

Ik begin hard te lachen.

Emma: "Waarom lach jij, mama?" 

Ik: "Ik denk dat dat iets anders is, Emma."

Emma: "Wat is dat dan?"

Ik: "Een platgetrapte Smarties, Emma."

Emma: "Oh, ja. Dat ken ik hé mama."

Stilte in de tuin.

Op de bodem van het zwembadje rusten bladeren en dode insecten. Stella's 'Dora'-bal rolt verloren tussen de struiken. De drukkende warmte heeft de tomaten een groeispurt gegeven. Maar er zijn geen gretige kinderhandjes om ze te plukken. Ik concentreer me deze week op de bestelling doopsuiker. Heb vriendinnen opgebeld om samen uit eten te gaan. Nog extra stof besteld om zomerrokjes te maken ... en niet teveel herinnerd te worden aan de afwezigheid van mijn meisjes. Soms kan ik de positieve kanten belichten van de extra 'me'-time die ik op deze manier krijg. Vaker voel ik een knoop in mijn maag omdat ik die 2 deugnieten mis.