Tijd voor koffie.

Ik heb daarnet van wat tijd genoten. Wat tijd in de zon. Ongestoord tijd voor mezelf. Met een boekje onder de arm, wandel ik naar het dichtsbijzijnde terrasje en bestel een koffie. De donkere warmte smaakt als een stuk hete appeltaart met vanilleijs. En toch is het eenvoudig gemalen braziliaan. Het boekje verzamelt herkenbare stukken naast ver-van-mijn-bed-artikels. De tijd die ik steel pept me op. Het brengt me weer helemaal bij mezelf. Wat ben ik toch goed bezig, wat heb ik het toch leuk voor mekaar. Geen dwalende gedachten over vetrolletjes of rimpels. Tevredenheid allom. Met de zon op mijn gezicht. Na een half uur vitamine D, stap ik op. Alsof ik recht sta uit mijn winterslaap. Ik voel mezelf stralen. Dit gevoel ga ik vasthouden. Het voelt fantastisch. (zat er wat in die koffie?) ;-)

Vlinderrokje.

Ik heb al langer dit prachtige stofje liggen. Maar de tijd ontbrak om er een rokje uit te knippen. Mijn vrije woensdag is alvast fladderend gestart!

Ja, heel graag.

Sommigen vragen me waarom ik geen verhaaltje meer geschreven heb sinds eind maart. Hoewel er dagelijks wel iets te vertellen is. Over onze zonnige vakantie in Texel, over de hilarische uitspraken van Emma en Stella, over het feit dat ik binnenkort mijn bediende-job opgeef voor een nieuwe uitdaging. Het antwoord is simpel. Ik wil eigelijk maar 1 ding vertellen. Berichtgeving sleept aan omdat ik nog niet de kans had om het aan iedereen persoonlijk te vertellen... vergeef me. Maar het gevoel dat ik dezer dagen meedraag is er eentje om te koesteren en eveneens te delen met de wereld: ik ga trouwen.