Potlood, kikker, schaar.

Emma's eerste zwemles was een succes. Meester Antony is lief. Hij zei dat Emma het snel onder de knie zal hebben... jaja, ik ben apetrots ;-) Iedere woensdag en donderdag brengt ons een schoolslag dichter bij "zwemmen zonder bandjes". Als extra motivatie heb ik Emma een mooi kado beloofd als ze haar eerste brevet op zak heeft. "Kies maar iets, wat je heel graag wil.", zei ik haar. Ik kreeg spontaan een krop in mijn keel toen ze antwoordde: "Zo'n voorleeshoed...als jij."

Voor Loeka.

Gouden munten.

't Was eind november toen Emma begon te spelen met een wiebelende tand, maar de afgelopen dagen vond ze het meer vervelend dan leuk. De tand leidde als het ware een eigen leven in haar mond. Emma had er ook al dikke tranen voor gelaten, omdat ze bang was van wat er zou gebeuren, als die tand plots op haar tong zou liggen... Maar gisteren heeft ze 'm aan de Tandenfee kunnen geven... wat wil zeggen: we hebben de tand in een potje gestoken, de Tandenfee een lief briefje geschreven met de melding en in spanning afgewacht wat de 'opbrengst' zou zijn. 5 gouden munten lagen in een doosje geborgen onder Emma's kussen vanmorgen. Ze voelt zich de koning te rijk!

Verhaal van de vetbol.

Emma en Stella staan trots in de tuin. Boven hun hoofd hangt een vetbol, die Emma knutselde op school. Met één oog op de graanbal, kijken ze naar de grijze lucht en wachten. Er is weinig vleugel activiteit te bespeuren. Emma vindt het wachten saai en begrijpt niet waarom de vogels niet van haar heerlijke vetbol komen smullen. Ze wil de vogels op deze gure winterdagen zo graag helpen. De meisjes ijsberen over het gras en nodigen de merels, mussen, spreeuwen en zwaluwen uit om naar onze tuin af te zakken. Emma: "Kom vogeltjes. Hier is er eten." Stella: "Kom vogeltjes. Wij hebben lekker eten." Hun lokroep baat niet. Dan maar een toontje harder. En harder. Hun stem kleurt al gauw met frustratie. "Het zijn echte zaadjes hoor.", argumenteert Emma. Ze blijven met verhoogde klank alle troeven van de vetbol en de verscheurde boterhammen verdedigen. Tevergeefs. Teleurgesteld stappen ze de keuken binnen. Voorzichtig vertel ik hen dat als ze eventjes stil achter het raam blijven staan, de vogels dankbaar zullen komen smikkelen. Emma vindt er niks aan. "Wij zijn toch lieve mensen, mama? Waarom komen de vogels dan niet uit onze hand eten?"

Voor Rosa.

3 Koningen.

Als kind verkleedde ik me, samen met mijn zus en ons buurmeisje. Geen Melchior of Bathazar, maar wat ruzie maken over wie Maria mocht spelen, en dus de pop mocht vasthouden. Dan de straat op met een van-zilverpapier-gemaakte-ster en een geldbuideltje. Munten van 20 frank gleden er deur na deur in. Aan het einde van onze tocht klopten we aan bij onze eigen ouders voor warme chocomelk. In mijn herinnering lag de weg er toen dik besneeuwd bij. Ondertussen lopen de meisjes zingend de straat op (onder begeleiding uiteraard). Ze genieten met volle teugen van de oude traditie van het "Oudjaar wensen". Hetzelfde concept, maar een andere datum ;-) Ik zorg voor de warme chocolademelk en heb me gewaagd aan een eigen 3 Koningentaart! 

De zwemles.

Vanaf 15 januari start Emma zwemles. Ik had haar al langer willen leren zwemmen, maar tijd ontbrak. Een excuse als een ander. Geen tijd. Geen zin. Te koud. Teveel kinderen bij... Maar nu wreed het een beetje. Ik wou dat Emma al kon zwemmen. Nu gaat ze met de meiden van de klas waterpret beleven. Ook leuk, zal je zeggen, maar ik wou dat ik tijd had, tijd had gemaakt, om met haar naar het zwembad te rijden. Nog meer wou ik dat ik vrijdags niet moest werken en met de klas mee naar het pret-bad kon. Dat is toch belangrijk? Ik vind het belangrijk om die stappen met mijn dochters te zetten. Er is natuurlijk ook nog de dansles, zangles, misschien toneel voor de oudste... zoveel waar ik hen van kan laten proeven. Ik moet attent blijven voor die dingen, ze worden zo snel groot. 2010 wordt een boeiend jaar. Ik voel het. Voor hen, en voor mij.