Grappig.

Emma vindt het leuk om met klei te spelen. Ze maakt geen slakken, geen balletjes of sneeuwmannen... maar aperitiefhapjes! Waar haalt ze dat nu ;-)

Zalige zaterdag.

Heb me weer helemaal uitgeleefd! 

Geniet mee op Zoete Zakjes. 

Lekker warm.

Het is koud buiten. Maar sinds gisteren ook binnen. Onze verwarmingsketel laat het afweten. De hersteller belooft vandaag tussen 13u. en 20u. langs te komen. We verwarmen de living met de open haard en een elektrisch vuurtje. Vanochtend moest de waterkoker voor enig soelaas zorgen in de badkamer. Wat moet het toch bar koud geweest zijn in de jaren 'stillekes'. De meisjes en ik hebben ijverig geknutseld, een oude K3-film gekeken (he mama, toen was Kathleen ook nog een K3) en verwennen onze zoete tand met "pas-op-ze-zijn-nog-warm-die-muffins-met-zwarte-bessen-en-frambozen". 

Mijn Madonna's.

Gisteren zat ik op een 80'ties party. Ik had er naar uitgekeken en de juiste accessoires bij elkaar gezocht om het jeugdsentiment van mijn idool ten volle te herbeleven. Emma en Stella waren onder de indruk. Zelfs geen 'waauw', of 'oooh'... ze zwegen. Bevangen door de schreeuwende fluo strepen en bijpassende tijgerprints. Net voor ik de deur uitging, bevrijdde ik Emma van haar starende blik en zei: "Ja, morgen mag jij dat ook eens aandoen."

Aperitief.

Vrijdagnamiddag geniet ik ervan om met de meisjes een aperitief klaar te maken... om de week in schoonheid af te ronden. Met wat bladerdeeg en gehakt maakten we gepersonaliseerde worstenbroodjes! Emma en Stella vinden het heerlijk om met hun vingers in het rauwe vlees de knijpen. En zijn verrast te zien hoe het witte velletje bladerdeeg hun pasteitje omtovert tot een gezwollen aperitiefhapje. Prettig weekend allemaal!

Old-style, met een boterkoek.

(K)eike.

Ik had enorm veel zin om te bakken vanmorgen. Het resultaat kan je zien op Zoete Zakjes. 

Amai.

Meester Antony had een les in het "grote bad" gepland vandaag. Emma deed moedig haar drijfgordel om en ik haalde diep adem. Mijn kleine meid is zo flink... Samen met Stella, ging ik aan het einde van de lengte, op de uitkijk staan. Ik moedigde Emma uit volle borst aan, zonder geluid. Mijn hart bonste luid, enkel ik kon het horen. Emma's blik was geconcentreerd. Plons. Armen vooruit. Veiligheid in de ogen van meester Antony. Emma's benen in een ritme van 3. Kikker - open - toe. "Dikke duim, Emma! Ik ben zo fier op jou." Vandaag besefte ik dat mijn oudste dochter deze zomer zonder bandjes zal kunnen zwemmen.

Ga eens kijken...

... op de website van Zoete Zakjes en ontdek als eerste de lekkernijen die De Pretmeloen in huis heeft.

Nieuwe haarspeldjes.

Knock knock.

Daar is het weer. Dat gevoel dat je op de schouder tikt, en vraagt: "Hey, waar ben jij dezer dagen mee bezig? Wat is je plan? Waar gaat dit naartoe?" Ik ben van nature een planner. Hoewel ik hou van spontaniteit en onverwachte wendingen, hang ik mijn belevingen graag aan de kapstok "tijd". Alles op z'n tijd. Voor alles een plaats en een tijd. Ik kom tijd tekort. Ik weet niet wat te doen met mijn tijd. Is de tijd nu al om? Waarom neem ik niet de tijd om dat even allemaal uit te schakelen? Vandaag begroette ik de confrontatie met een herkenbare knik. 

Daar is het weer. Dat gevoel dat op mijn schouder tikt, en vraagt: "Wanneer ga je eens aan jezelf denken? Wanneer maak je plaats in je hoofd voor alles wat er in je hart gebeurt?" Tijd heeft er tenslotte niets mee te maken. Maar de tijd heeft me wel dingen geleerd. Mettertijd is het begrip gekomen, de dankbaarheid, om elke dag als een geschenk te ontvangen. Elke dag uit te pakken, als was het de eerste... en de laatste. Sommige vragen vervallen met tijd. Anderen  dringen zich op. Als steeds weer dezelfde aankloppen... wordt het dan geen tijd om naar ze te luisteren?