Scampi bij mamie.

Het tropische weer houdt aan. Mamie schenkt een glaasje rosé en we delen een paar gemarineerde scampi's. Stella komt kijken wat er in het potje zit waar wij zo van smullen, en zegt: "gaat dat niet 'aauw' zeggen als ik het er uit pak?"

Avondgloed.

Als de zon ondergaat, komt er een heerlijk licht tevoorschijn. Stella ging er pal in staan. Johan trok een foto.

Jack's first.

Het was alweer bloedheet. Een dag waarop je in je blootje wil rondhuppelen tussen de tuinslang en het plastieken zwembadje. Van de waterglijbaan wil slieren en in het natte gras wil trappelen. Voor de kinderen was het feest. Een echt waterfestijn. Volwassenen dronken een wijntje en knabbelden rauwe groentjes om zich te verfrissen. Kadootjes bij de vleet en ook taart mocht niet ontbreken. Zonder eieren voor Jack. Ook geen slagroomversiering... want de arme kerel is er allergisch aan... maar de taart die bobonne maakte was desalniettemin een succes! Laat duidelijk zijn: Jack loves cake.

Fier.

Kiezen. Knippen. Stikken. Vloeken. Opnieuw. Kiezen. Knippen. Passen. Op blog zetten. Want wat ben ik fier op het tweede rokje. :-) 

Op de kermis.

Met de belofte van een suikerspin, trok ik met Emma, Stella en Alexander naar de kermis. Geen grote opstelling. Maar de kinderoogjes gaven zich de kost. Fel gekleurde lichtjes, te luide muziek en smakeloze graffiti zijn het decor van alweer een verrukkelijk avontuur. 6 kleine voetjes volgen Moeder Gans richting "eendjes-vissen". Op een van-antislip-voorzien-versleten-Perzisch tapijt zetten de vissertjes zich klaar. Uitgerust met een hengel en kuip, duiken de haken het water in. De eerste slachtoffers vallen. 36. De buit is binnen. Op naar het volgende kraam. Aanvankelijk is er aarzeling. Maar de ene overtuigt de andere. Ik duik in mijn portemonnee. Met het uitzicht op een gratis ritje, vechten handen om "de flosche". Helaas zitten er geen winnaars in mijn kamp vandaag. Troost bij de vet-caravan. Geen suikerspinnen, wel Brusselse wafels. Bloemsuiker versiert onze kleding. "Komen we morgen terug, mama?"

Tafelgesprek.

Johan: "Emma, wat gebeurt er met de zon als het donker wordt?"
Emma: " Die gaat achter de wolken."
Johan: "En wat als er geen wolken in de lucht zijn?"
Emma: " Dan gaat de zon in het blauw."
Johan: "Hoezo, 'in het blauw'?"
Emma: " Wel ja, daarachter. Tot het ochtend wordt en dan komt ze eruit."
Als ouder wil je kinderen dingen bijleren. De sponsjes zetten al hun voelsprieten uit en absorberen. Met een minimum aan argwaan. Want wat mama zegt, is altijd waar...
Ik wilde Emma graag uitleggen waar de zon naartoe gaat. Ik wilde haar vertellen over het draaien van de aarde en waarom het dagelijks donker wordt. Schandelijk genoeg ging ik de mist in. Zo bleek toen Johan in lachen uitbarstte. Ik moet dringend mijn algemene kennis opfrissen. Ik kan Emma lekkere koekjes leren bakken. Maar hoe "mijn" zonnestelsel in elkaar zit is wat verwarrend. ;-)

Home made.

Een kikker en een bij, voor Stella deze keer.

Thriller om 21 uur.

Ik zie de handgreep zachtjes buigen. Aarzelend gaat de deur open. Er ontbreekt gepaste muziek. Het lijkt wel een thriller. Helaas is het een komedie. De komedie van Stella die niet in haar bed wil blijven liggen. Daar staat ze dan. Wachtend op mijn reactie. Vanachter haar doek loert ze de woonkamer in. Zonder woorden stap ik op haar af en draag haar terug naar boven. Bovenaan de trap staat Emma, met een pruillip. Er wordt met excuses gegooid dat het een lieve lust is. "Pipi doe", "ben niet moe", "ik hoorde iets", "zus heeft gezegd dat ik naar beneden moest gaan"... alles passeert de revue. De komedie is een vervolgverhaal. Dit is ondertussen deel 5. Ik vind het moeilijk om op zo'n moment te beslissen of ik ze best terug apart laat slapen. Is dit een fase? Stelt Stella mijn geduld op de proef? Heeft ze nood aan nieuwe grenzen in een kamer die eerder niet de hare was. De muur is sinds vanochtend Hulahoop-roze. We vinden het allemaal prachtig. Misschien moeten we nog een paar duidelijkere grenzen stellen in de gedeelde ruimte. Misschien moeten de meisjes aan de verandering wennen. Misschien spelen ze keihard met mijn voeten. Ik doe ook maar een gok...

Zo zoet als snoep.

Morgen ga ik een mandje lekkers brengen. Niet naar grootmoe. Naar Hilda. Met haarklemmetjes, armbandjes en broches voor alle meisjes met pret in hun oogjes. 

Paleisje voor een meisje.

Ik heb het behang van de muur getrokken in Emma's kamer. De meisjes begrepen eerst niet goed waarom. Maar als ik hen vertel dat we hun kamer gaan herinrichten, vliegen de gebloemde panden met gemak van de muur. De speeldozen verhuizen naar Stella's kamer. Het slaappaleis moet rust en geborgenheid uitstralen. Nu ze samen slapen wil ik er des te meer werk van maken. Ik twijfel nog tussen lavendel en hulahoop-roze. Iemand tips, suggesties, do's & don'ts? 

Anatomie.

Met blote billen in huis rondlopen is nog steeds het liefste wat Stella doet. Maar Emma heeft ondertussen door dat dat eigenlijk niet de 'normale' gang van zaken is. Dat mensen kleren dragen en bepaalde delen van hun lichaam heel bewust bedekken. Toen ik vanmorgen de badkamer wou binnen wandelen, zat Emma in spreidstand aan haar jongere zus uit te leggen over haar muisje, spleetje, poepeke... Nu ben ik niet preuts, maar toch verraste het me. Hoe moet ik daar op reageren? Wat dient een meisje van 4,5 jaar wel en niet te weten over haar anatomie. Voor ik me ten prooi geef aan Google, ben ik benieuwd - en alvast heel dankbaar - voor jullie advies. 

Tussendoor.

Emma lijkt fysiek niet zo op mij. De wilde krullen van Stella verraden me veel meer. Maar qua karakter schrik ik soms van de gelijkenissen. Emma is zorgzaam. Op deze leeftijd voornamelijk voor haar kleine zus. Ik wijd niet uit over het waarom. Ze is vertederend attent. Probeert haar zus gerust te stellen. Te beredeneren waarom ik me soms kwaad maak. Stella is koppig. Roept als het haar niet aanstaat. Emma heeft geleerd te praten. Ik geef toe niet altijd mijn sterkste kant. 

Emmertje vol,emmertje leeg.

Mijn hoofd zit vol. Soms heb ik dat. Dan razen de gedachten van links naar rechts en komt er een grote frons op mijn voorhoofd te voorschijn. Mijn hoofd zit vol. Met dingen die ik moet, wil, zou moeten doen... Als ik ze van me afschrijf, lukt het om alles even op een rijtje te zetten. Wat is belangrijk, wat kan er wachten. Van schrijven komt weinig. Ik bewaar alles zorgvuldig in mijn breidoos. Ben van nature niet echt gestructureerd. Maar hou wel van orde. Orde in mijn hoofd vooral. Want dat brengt rust. Ik heb vaak nood aan rust. Fysiek, maar ook gevoelsmatig. Nu voel ik me moe. Mijn emmertje moet terug aangevuld worden. In mijn hoofd leeft onrust. Onuitgesproken kronkels, die een weg naar mijn spraakorgaan zoeken, vechten voor een plaats op het puntje van mijn tong. Misschien maak ik wel wat armbandjes vanavond. Dat kalmeert. Zucht. Die gedachten moeten een plaats krijgen. Want ze zijn vermoeiend.

Vreemde avond.

Ze zegt dat ik niet aan een derde mag beginnen. Het doet me even stilstaan op het feit dat ik bij de geboorte van mijn dochters erg veel geluk gehad heb. Tot 2 maal kroop ik door het oog van de naald, zegt ze. Tot 2 maal toe verloor ik teveel bloed omdat mijn placenta niet samentrok en dus niet stopte met bloeden. Daarnet nog gaf ze me het ganse plaatje. Bij wijze van 'reminder'. Over draden en medicijnen, 3 dokters en veel zweet...van haar kant dan, want ik lag onder volledige narcose. Bangelijk. Een keizersnee is een optie. Maar waarschijnlijk wordt dan meteen de ganse inboedel eruit gehaald. Vervroegde menopauze. Met alle ongemakken van dienst... Ik ging maar op controle. Kreeg de rondleiding van mijn ouderlijk huis. Want dat is waar mijn gynaecologe nu woont. 

Op 1 kamer.

Het is al bijna 2 uur muisstil boven. De afspraak was: niet te lang meer praten en elkaar niet wakker maken. Hoewel ze in de tent zonder probleem insliepen, was ik enorm benieuwd hoe de nacht hier zou verlopen. Emma en Stella slapen sinds gisteren namelijk op 1 kamer. Niet omwille van plaatsgebrek, maar omdat ze graag bij elkaar zijn. Toen ik klein was sliep ik ook met mijn jongere zus op de kamer. Ik vond dat gezellig. Kletsen, spelletjes spelen... De meisjes blijkbaar ook. Ze komen de afspraak moeiteloos na.