Kapot.

Heb jij dat ook? Hoewel je kinderen opruimen...hoewel je zelf achter hen opruimt... Gebeurt het wel eens dat je op een stuk speelgoed trapt dat koos om rond te slingeren, net op die plek. 't Is kapot. Meteen de vuilbak in. Misschien merken ze het niet eens. Ze hebben genoeg speelgoed. Spijtig dat ik net op datgeene trap waar ze nog geen uur later achter vragen. Je moet eens goed zoeken in de speelgoedkist... of ik grijp snel naar gemakkelijk vertier en zeg "Kom, we gaan samen een puzzel maken". Misschien merken ze het niet eens, of brengt de Sint wel een nieuwe...

Over een onderbroek.

Ik had weer prijs vanochtend. Hoewel ik mijn breedste (ik geef toe slaperige) glimlach opzet om mijn 2 dochters een goeiemorgen te wensen, keerde Emma zich in zelfmedelijden omdat ze een propere onderbroek moest aantrekken. Ik ken het gevoel wel... De warmte van je slaapkleren inruilen voor koude badkamertegels. Verse kleren moeten aantrekken, terwijl het prut in je ogen nog maar net uitgewreven wordt. Ik zou ook liever mijn kamerjas aantrekken en beneden botercroissants in een kopje troost soppen. Maar vrijdag 28 november heeft andere plannen voor mij. Spierpijn herinnert me eraan dat ik slecht geslapen heb. Ik ben prikkelbaar. Want de zenuwendraden die mijn hoofd met mijn nek verbinden, hebben hun normale werking nog niet hervat. Stella probeert op een sportieve manier haar ongenoegen over de broek-issue (die nog steeds aan de orde is) te uiten. Ik bespaar me de confrontatie en reik haar een kousenbroek aan. Surviving another morning.

Nu.

Ik moet "verplicht" een aantal dagen rusten. Aan de computer zitten wordt afgeraden. Maar ik kan het toch niet laten. Want ik heb al veel gerust. Maar met die rust, komt ook veel tijd om na te denken. Mijn nadenken gaat vaak over in piekeren. De ham-vraag "ben ik wel goed bezig?" Zo'n jaar geleden kon ik van die vraag 's nachts niet slapen. En ook overdag hield het me bezig. Zoals het iedereen wel eens bezighoudt, vermoed ik. Mijn droom om "de pretmeloen" uit de grond te stampen krijgt elke dag wat meer vorm. En toch lijk ik van die ene "grote" stap ver verwijderd. Ik blijf steken in een tussenfase. Een fase met speldenkopjes i.p.v. een naaimachine. Met kleurrijke lapjes...zonder bestemming. Ach, misschien voel ik de naweeën van mijn aanvaring met beton. Heeft de realiteit me even willen wakker schudden, zodat ik me (terug) zou concentreren op wat écht belangrijk is. Nu. Want er is enkel nu. En hoewel ik nu hoofdpijn heb en ik zo net niet weet hoe, en of mijn droom zal uitkomen... ben ik een gelukkige vrouw.

Spekglad

Onze straat was lang niet zo bevroren...maar eens de hoek om lag de baan er spekglad bij. Een fraksie van een seconde. Ik ging onderuit. Mijn heup verzachtte de val, maar mijn hoofd botste onvermijdelijk tegen het gladde wegdek. Even ging bewusteloosheid door mijn hoofd, maar ik hoorde Emma. Zij zat "veilig" in haar stoel. Ik heb haar losgemaakt en haar in mijn armen geklemd. Ze weende. Ze had geen pijn. Ze was alleen geschrokken. Erg geschrokken. Gelukkig had ze niets. Met verdwaasd hoofd zijn we naar huis gewandeld. Een schuldgevoel bekroop me. Maar gelukkig had zij niets. Met Emma goed en wel op school, zijn we naar de spoed gereden. Geen details. Ik hou er een blauwe heup, spierpijn en 3-4 dagen hoofdpijn aan over. Maar gelukkig had zij niets.

Sneeuwpret.

Het was al donker, maar de straatverlichting maakte de besneeuwde straat nog aantrekkelijker. Gekleed in dikke mutsen en onze warmste jas zijn we de voortuin ingetrokken. Stella en Emma kennen het concept van een sneeuwballengevecht niet. Maar daar kwam snel verandering in, toen de eerste koude bal mijn gezicht net miste. "Oei mama..." Even was het stil. Maar ik lachte, en dat stelde de meisjes gerust. Het startsignaal was gegeven. De sneeuwballen konden nu naar hartelust door de ijzige lucht vliegen. Vooral Stella wilde (alweer) haar broek uittrekken en volgens Emma belemmerden die jas en handschoenen haar werpkracht. Duizenden vlokjes dwarrelden woest naar beneden. Ik rolde stiekem een vette bal. Dit keer niet om mee te gooien. De sneeuw kraakte als letterkoekjes onder mijn voeten, terwijl ik mijn pronkstuk verderrolde. Een dikke buik, lachte ik. Emma had me meteen door en spurtte mijn richting uit. Het gevecht stopte abrupt. Onder het witte tapijt zochten we steentjes voor de ogen en takken voor de armen. Met lekkende jas, stal ik een wortel uit de ijskast. Een avond om nooit meer te vergeten.

Sinterklaas kapoentje.

Mijn herinneringen aan Sinterklaas gaan gepaard met tranen. Waren het de indringende blauwe ogen van Zwarte Piet, die constrasteerden met zijn pikzwarte gezicht? Was het de weelderige baard van Sinterklaas, die net niet bleef plakken, die grote bruine zak of het idee dat "een vreemdeling" door de schoorsteen kroop de nacht van 5 december... Ik was alleszins blij dat de Sint er vaak voor koos om ongezien zijn kadootjes achter te laten. Gisteren zag ik hoe vele kinderen mijn gevoel delen. Ouders en grootouders, voorzien van camera's en fototoestellen, brieven, tekeningen en kinderen aan iedere hand, repten zich naar het station waar Sinterklaas zou aankomen. Vrolijke muziek in de straten en zingende kinderen. De sfeer is gezellig. Wanneer een zwart hand en een gouden staf zichtbaar worden op het perron, wordt er luidkeels gejuicht. Iedereen volgt de parade van Pieten tot op het dorpsplein. Een verwelkoming door de burgemeester...een woord van de sponsors...en dan wordt het stil. De Goed Heilig man is aan de beurt. Hij nodigt alle kinderen uit om hem de hand te komen schudden. Daar rollen de eerste tranen. Emma grijpt naar mijn hand en Stella kruipt in de nek van Johan. "Ik wil niet op de schoot van Sinterklaas gaan zitten, mama". "

Friday.

Ik was lang nog niet uitgeslapen toen Emma bij mij in bed kroop. Maar de wekker ging af, voor de tweede keer, dus ik dwong me de douche in. De meisjes waren ook nog moe. Emma's ogen prikten, teveel licht in de badkamer. Stella riep, maaamaaa... Beiden slopen de badkamer in - dik tegen hun goesting. Maar mijn goesting was ook over. De ene wilde geen broek aan doen, de ander slenterde met haar onderhemdje. Alweer een ochtend waarop ik té streng moest zijn voor het uur van de dag.

Thank God voor "Friday" van The Cure. Ik heb de radio op 10 gezet, en ben wat gaan dansen in de living.

Nieuwe schoenen.

Wist je dat wanneer mijn kinderen nieuwe schoenen krijgen, ze de eerste dagen een hartverwarmende verbondenheid creëren met hun nieuw schoeisel? Ze draaien fier in het rond, dopen ze in modder en plassen, zwieren linker en rechter voet te pas... en te onpas de lucht in. De laarzen, sandalen of basketsloefjes worden vertroeteld. Pantoffels moeten wijken. Maar wist je dat ze na die week teruggrijpen naar hun oude, versleten...soms zelfs te kleine schoenen? Waarom toch? Zo'n voorbeeld maakte ik gisteren weer mee. Stella trok rond bedtijd haar roze rubberlaarzen aan, kwam wankelend bij mij in de badkamer staan en zei: "Mama, Stella dit aan doen om te slapen?". Haar hiel zat gekneld en haar tenen raakten de bodem van de laars niet. Ik knielde tot op ooghoogte om haar uit te leggen dat ze de laarsjes terug in de kast moest leggen. Dat haar voeten gegroeid zijn...en dat wij met blote voeten slapen. Vooral dat laatste maakte Stella boos. Ze ging zitten en liet grote tranen over haar wangen rollen. Stella wilde niet begrijpen. Ze zou met haar roze laarzen in haar slaapzak kruipen. Want haar pop mag dat ook. Ik heb niet echt aangedrongen. Maar heb haar in de badkamer laten zitten. Na 2 min. riep ze me, luid. Met een klein stemmetje gaf ze toe, met de woorden: "Mama, Stella pijn. Laarzen zijn voor Jack nu hé." Wat zal neefje Jack blij zijn over 1,5 jaar.

Over twijfelen en sterker worden.

Ik spreek mijn twijfels niet vaak uit. Omdat ik denk dat ze me kwetsbaar maken. Soms twijfel ik over een beslissing. Pro's, contra's, wel of niet, goed, beter... slechter? Maar eens de knoop doorgehakt, maakt het me sterker. Zo ook de beslissing om 's woensdags terug te gaan werken. Sinds de geboorte van Emma en Stella heb ik verschillende uurroosters mogen uitproberen. Allemaal met een deeltijdse invulling. Allemaal met het oog op het welzijn van mijn dochters. Niet zozeer financieel, dan wel emotioneel. Met de keuze van Tom om vanaf 2009 de meisjes elke woensdag van school op te pikken, komt voor mij de opportuniteit om een deel van mijn tijd een nieuwe bestemming te geven. De moeilijkheid in de keuze van de nieuwe bestemming ligt er in dat ik voor mezelf moet opkomen. Ik moet erop vertrouwen dat wat ik ook beslis, de meisjes ook achter die keuze zullen staan. Het is niet gemakkelijk, wanneer je steeds neigt jezelf opzij te zetten, om voor die open deur te gaan staan en de geboden kansen te omarmen. En toch, eens de stap gezet merk ik dat de tweede vlot volgt. Nu zie ik dat mijn leven geëvolueerd is. Ik ben geëvolueerd. En ook de meisjes moeten evolueren. Groeien noemen volwassenen dat. Ik ken de evolutie van haast en spoed naar "dit voelt goed". Ik dank mijn evolutie aan Liefde. Ookal zal ik 's woensdag terug werken, mijn liefde voor de kinderen blijft groeien. Zodat ook zij kunnen blijven evolueren. Zodat ook zij sterke vrouwen worden.

Shhhh

"De deuren blijven open, jij komt straks nog eens kijken en morgenvroeg mag ik bij jou komen liggen, hé mama?" Elke avond, wanneer Emma in bed kruipt, ratelt ze deze woorden af. Het klinkt als dwangmatige repetitie... maar is meer een noodzakelijke geruststelling. Gisteren werden haar woorden onderbroken door een twist in haar gedachtegang. Ze had namelijk beloofd me niet wakker te komen maken. Ik mocht uitslapen. Ze zou niets verklappen...want mama is jarig.

Emma & Stella

Kga ze weer missen mijn pareltjes.

Omdat Stella dat leuk vindt.

Ik ben 2 en ik zeg nee. Want ik vind het leuk om tegendraads te doen. Ik ben 2 en ik lach er mee. Als mijn mama vraagt om of ik in de hoek wil gaan staan. Ik ben 2 en olé olé, als ik niet wil eten spuw ik mijn verse sandwich naar benee... Eigenlijk was ik vergeten dat Emma ook een periode had waarbij ze op alles "nee" zei. Ze haar jas niet wilde aantrekken wanneer we moesten vertrekken, geen broek wou dragen of althans niet die blauwe... Stella gedraagt zich sinds kort op dezelfde manier. Omdat ze een koppig karakter heeft, houdt ze haar kuren net iets langer vol dan Emma destijds. Met als gevolg dat haar onverschillig of boos gezicht keert naar een uitbundige huilbui. Maar in tegenstelling tot Emma slaagt ze er ook in om er een komische toets aan te geven. Soms is het moeilijk om mijn lachspieren te bedwingen als ik haar betrap op deugnietenstreken. Want dan loert ze en glimlacht ze overdreven, als om te zeggen: "Kijk hoe schattig ik ben, mama". Ze weet best dat ze niet in de zetel mag springen. Maar ik proest het uit als ze op de vraag "Waarom doe je dat?" antwoordt: "Omdat Stella dat leuk vindt mama". "Dat is toch een grapje hé, mama?".

Aan zee

Als kind kwam ik vaak naar zee. Soms alleen met mijn moeder en mijn zus, soms met de hele familie. De herinneringen die ik daar aan heb zijn ontelbaar. Van papieren bloemen verkopen, schelpen zoeken en "ponderkes" maken, tot winterwandelingen in Cadzand, wafels bij Moeder Siska,...en die ene keer dat mijn zus een muntstuk inslikte. Onvergetelijk. Vandaag ben ik de moeder aan zee. We laadden zaterdag de bus in met warme kleren, pampers en fietsen. De meisjes zijn dol enthousiast. Ik ook. Op weg naar de kust kom ik tot rust bij het idee de zee terug te zien. Die uitgestrekte blauwe plas en de zoute zeelucht doen voor mij de tijd stilstaan. Zondagvoormiddag beloven we de kids een fietstocht te maken, naar het "vliegend konijn". Voor een kind van 4 is tijd onbelangrijk. Onbekend. En dus erg onbemind. Tijd doet Emma gekke dingen doen. Zoals haar jas aandoen, wanneer ik nog moet douchen en opstaan terwijl mijn wekker net dacht verder te "snoozen". Mutsen, sjaals en handschoenen aan? We nemen de frisse zeebries onder de arm en gaan een eindje trappen. We zijn nog niet voorbij het Casino, of achter me weerklinkt die tijdloze vraag: "Mama, is het nog ver?" Ik antwoord kort en fiets in derde verder.

dagboek

Een vriend zei me onlangs: "een blog is een beetje als een dagboek". Met dat verschil dat vroeger niemand je dagboek mocht lezen, en je nu je diepste zielenroeselen op het web blootlegt. Liefste dagboek. Ik had het even moeilijk vandaag. Geklemd tussen wat goed is voor mezelf, voor mijn kinderen. En wat best - lees gemakkelijk - is voor een ander. Wanneer je een oplossing moet zoeken voor een probleem dat niet het jouwe is, maar je (te) groot hart je dwingt om regelingen te treffen...om ieders bestwil.

stap 2

Ik ben er aan begonnen. Stofjes besteld, kleuren gekozen, linten gemeten. Het eerste model van de pretmeloen-kalender krijgt vorm. Voornamelijk nog in mijn hoofd. De deadline is kerst. Dat is ook de deadline voor de pretmeloen-website. Vooruit met de geit. Als ik te lang blijf zitten met mijn goeie ideeën gaan anderen er (ongetwijfeld) mee lopen.